Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) in kabriyle tevessül:

61 - Evs ibni Abdillah (Radıyallahu Anh) şöyle anlatıyor:

Bir kere Medine ehli büyük bir kuraklığa tutuldu, bu durumu Aişe anamıza şikayet ettiklerinde O:

"Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) in kabrine bakın, onunla gök arasında bir tavan olmayacak şekilde ondan (kabrin üstündeki kubbeden) semaya pencere açın." buyurdu. Onlar böyle yaptıklarında, o kadar yağmur yağdı ki, otlar bitti ve develer yağdan semizlendi ve o seneye: "Âmu'1-fetk" (bolluk senesi) denildi.

(Darimî, Mukaddime:15, No:92,1/47)

Bu rivayetteki görüş, ilmin zirvesine ulaştığı bilinen Aişe (Radıyallahu Anha) nın re'yidir. O'nun tavsiye ettiği bu muamele sahabe-i kiramın âlimleri arasında Medine-i Münevvere'de yapılmıştır.

Bu kıssada bize delil olarak şu yeterli olmuştur ki, Aişe (Radıyallahu Anha) validemiz Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) in, vefatından sonra da ümmetine çok acıyıcı ve şefaatçi olduğunu, O'nu ziyaret edip şefaat isteyenin muradına ereceğini bilmektedir, nitekim Aişe anamız da böyle yapmıştır.

Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) in kabriyle tevessül, tevessül edenleri kâfir ve sapık sayan Vehhabilerin anladığı gibi şirk kabilinden değildir.

Çünkü Aişe (Radıyallahu Anha) ve onun zamanında bulunan sahabeler şirkin ne olduğunu bilmeyen kimseler değildirler, dolayısıyla bu kıssa onların bu görüşünü iptal etmekte ve Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) in vefatından sonra kabrindeyken bile ümmetiyle ilgilendiğini ispat etmektedir.

Ayrıca:


62 - (Müminlerin annesi olan) Aişe validemizin şöyle buyurduğu da sabittir:

"Ben, Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) in ve babamın defnedildiği evime girer ve: "Burada yatanlar ancak kocamla babamdır/ diyerek (dış) elbiselerimi çıkarırdım, Hazreti Ömer (Radıyallahu Anh) onların yanına gömülünce vallahi Ömer'den utandığım için yanlarına ancak örtülü olarak girerdim."

(Ahmed ibni Hanbel, Müsned, No:25718,10/12)

Aişe (Radıyallahu Anha) nin bu SÖZÜ de Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) İn yanında yatan iki halifesinin kabirlerinin yanında bulunan kimseyi tanıdıklarını açıkça belirtmektedir.